Wat ze gemeen hebben?
Dat ze elk op hun manier merken hoe horen niet altijd vanzelfsprekend blijft.
Niet plots. Maar in kleine verschillen, die in het moment groter aanvoelen dan ze lijken.
De ene merkt het in een creatieve setting, de andere tussen vrienden, nog iemand anders binnen de familie.
Het verschil zit in wat je nét mist.
Tijdens een workshop zit Nathalie helemaal in haar bubbel. Gefocust op de draaibeweging, het gevoel van de klei, ...
Iemand zegt iets. Maar dat komt niet helemaal binnen.
Dan plots: "Nathalie! Nathalie! Pas op!"
Te laat. De pot wankelt... en stort in. Even stilte. En dan gelach. Niet met haar, maar met het moment. "Ach, niet erg!", klinkt het in de ruimte.
Ze lacht mee. "Nog eens proberen dan maar."
Een klein moment. Maar genoeg om even uit het ritme te raken.
Aan tafel zit Sus tussen zijn familie. Vandaag viert zijn kleinzoon zijn 8e verjaardag.
Hij kijkt rond. Naar de mensen om hem heen. Er wordt gepraat, gelachen... alles loopt door elkaar.
Wanneer de taart eraan komt, begint iedereen te zingen. Maar dat moment gaat aan hem voorbij. De stemmen lopen door elkaar. Het is niet meteen duidelijk wat er gebeurt.
Even zit hij stil. Probeert te volgen. Tot hij het ziet. De kaarsjes. De blik van zijn kleinzoon.
En dan... Valt alles samen. Hij haakt aan. Zingt mee. Glimlacht. Fier, tussen zijn familie.
Weer helemaal in het moment.
De fietsen tegen de muur, tijd voor een pitstop. Zoals elke week loopt het gesprek vanzelf. Gelach, plagerijen, iedereen door elkaar.
Antonio staat naast een ploegmaat en bekijkt diens nieuwe fiets. Ze wijzen, vergelijken, bewonderen.
Achter hem komt de ober langs. Er wordt besteld, maar dat gaat aan hem voorbij. Even later worden de pintjes rondgedeeld. Hand na hand, lachend en pratend.
Antonio draait zich om. Kijkt. Eén te weinig...
Heel even hapert het. Dan begrijpt hij het. Hij lacht mee. Schudt licht zijn hoofd. Een vriend duwt zijn glas in zijn hand. "Pak maar." Iemand anders steekt al een hand op naar de ober. Antonio heft zijn glas. Ze klinken. De pitstop gaat gewoon door.
Gehoorverlies gaat niet altijd over minder horen.
Maar over momenten die nét iets anders aanvoelen dan vroeger.
Op café of met vrienden merk je dat je niet alles mee hebt. Je lacht mee, maar mist soms net de aanleiding.
Je merkt dat je vaker kijkt naar hoe anderen reageren, om in te schatten wat er net gezegd werd.
Wanneer iemand iets zegt of waarschuwt, heb je een fractie van een seconde nodig om te volgen.
Gehoorverlies gebeurt geleidelijk. Daardoor is het niet altijd duidelijk wat er verandert. Maar kleine signalen stapelen zich op. Tot je merkt dat je vaker moet raden, of afhaken
Even stilstaan bij je gehoor brengt helderheid. Niet omdat het moet. Maar omdat het iets kan veranderen.
Ontdek hoe jij vandaag hoort
